Czym właściwie jest ametyst?

Ametyst to kwarc, czyli dwutlenek krzemu (SiO₂), ten sam minerał, z którego zbudowany jest kryształ górski. Barwę zawdzięcza śladowym ilościom żelaza w strukturze kryształu i naturalnemu promieniowaniu. Razem tworzą one tak zwane centra barwne, które pochłaniają część światła i dają odcień fioletu.

Odcień ten bywa bardzo różny: od jasnego bzu po głęboką purpurę, czasem z nutą malinowej czerwieni. W jednym kamieniu często widać strefy jaśniejsze i ciemniejsze. Najwyżej ceni się okazy równo nasycone, bez widocznych pasów.

Wiele ametystów z Brazylii i Urugwaju rośnie w geodach, czyli pustkach w skałach bazaltowych. Stygnąca lawa zostawiała w sobie pęcherze gazu, a krążące później roztwory wytrącały na ich ściankach kolejne warstwy minerałów. Tak powstają szare, niepozorne bryły, które po rozcięciu okazują się wyścielone fioletowymi kryształami.

W skali Mohsa ametyst ma twardość 7, czyli jest wyraźnie twardszy od zwykłego szkła. Dobrze znosi codzienne noszenie w bransoletce czy naszyjniku, choć mocne uderzenie może go wyszczerbić.

Skąd pochodzi ametyst?

Dziś najważniejszymi źródłami ametystu są Ameryka Południowa i Afryka. Brazylijski stan Rio Grande do Sul i departament Artigas w Urugwaju to jedne z najbardziej znanych na świecie zagłębi ametystowych geod. Tamtejsze okazy potrafią być wyższe od człowieka!

Jedną z najsłynniejszych jest “Cesarzowa Urugwaju”. Ma 3,27 m wysokości, waży około 2,5 tony i została znaleziona w 2007 roku w kopalni pod Artigas. Dziś stoi w muzeum Crystal Caves w australijskim Atherton.

Do światowej czołówki należy też “Zambia”. Historię kamienia pisał jednak przede wszystkim Ural. Ametysty z okolic wsi Murzinka w obwodzie swierdłowskim słynęły z tak głębokiej barwy, że najlepszy kolor ametystu do dziś określa się w handlu jako „Deep Siberian”. To nazwa handlowa, a nie pochodzenie: intensywny fiolet z nutą błękitu i czerwieni może mieć też kamień z Brazylii czy Zambii.

Ametysty znajdziemy także w Polsce. Za najbogatsze stanowiska uchodzą okolice Szklarskiej Poręby, m.in. Biały Potok i Złoty Potok. Spotyka się je też w Górach Izerskich, Kaczawskich i pod Krzeszowicami w Małopolsce. Polskie okazy są zwykle niewielkie, ale dla zbieraczy mają swój urok. Część karkonoskich stanowisk leży jednak w parku narodowym, gdzie zabieranie minerałów jest zabronione.

Nazwa, która znaczy „nieupity” lub “nieupijalny”

Nazwa ametystu pochodzi od greckiego słowa amethystos. To przeczenie „a-” połączone z czasownikiem oznaczającym upijanie się. Najprościej: kamień, który nie pozwala się upić.

W tym słowie kryje się jeszcze jedna ciekawostka. Greckie methy, czyli „wino”, wywodzi się z tego samego praindoeuropejskiego rdzenia co nasz polski miód. W nazwie fioletowego kamienia ukrywa się więc daleki krewny miodu pitnego.

W starożytności wierzono, że ametyst chroni przed upojeniem. Noszono go jako amulet, a według przekazów zdarzało się, że pito z ametystowych czarek. Kolor też pasował: niektóre kamienie mają barwę rozcieńczonego czerwonego wina.

Najbardziej znana opowieść o ametyście wcale nie jest jednak antyczna. Jej najstarszą znaną wersję spisał francuski poeta Rémy Belleau w 1576 roku. W jego wierszu Bachus ściga piękną Ametystę. Dziewczyna prosi o pomoc boginię Dianę, a ta zamienia ją w biały kamień. Skruszony bóg wina wylewa na niego swój puchar i barwi kryształ na fioletowo.

Ta legenda ma niespełna 450 lat, a dziś powtarza się ją jak prawdziwy mit grecki. Najlepszy dowód, jak mocno ten kamień działał na wyobraźnię na przestrzeni czasu.

Od faraonów do biskupów

Historia ametystu jako klejnotu zaczyna się w Egipcie. Na przełomie III i II tysiąclecia p.n.e. faraonowie XI i XII dynastii wysyłali wyprawy do Wadi el-Hudi na Pustyni Wschodniej, na południowy wschód od Asuanu. Za panowania Senusereta I pracowało tam ponad 1500 osób: górnicy, żołnierze i urzędnicy. Z wydobytych kamieni powstawały paciorki i amulety.

• Grecy i Rzymianie rzeźbili w ametyście intaglia, czyli wklęsłe wizerunki, które służyły też jako pieczęcie. Rzymianie wiązali kamień z Bachusem, bogiem wina. Przewrotnie, bo miał chronić przed skutkami właśnie jego darów…
• W polskich przekładach Biblii ametyst pojawia się w dwóch ważnych miejscach: wśród dwunastu kamieni napierśnika arcykapłana z Księgi Wyjścia i jako dwunasty fundament Niebieskiego Jeruzalem w Apokalipsie św. Jana (Ap 21,20). Jakie minerały kryją się za starożytnymi nazwami, nie zawsze wiadomo na pewno, ale tradycja trwale związała ten kamień z sacrum.

1. W średniowieczu ametyst stał się kamieniem biskupów. Trzeźwość z jego nazwy rozumiano szerzej: jako jasność umysłu i panowanie nad namiętnościami. Marbod z Rennes, biskup i autor słynnego lapidarium, przypisywał mu moc wyostrzania rozumu i odpędzania złych myśli. Pasował też kolor: w tradycji chrześcijańskiej fiolet łączy się z pokutą i oczekiwaniem, z Adwentem i Wielkim Postem.

• Od XIII wieku ametyst na dobre zagościł w pierścieniach biskupich. Thomas Bek, biskup walijskiego St David’s zmarły w 1293 roku, zażyczył sobie, by pochowano go z ametystowym pierścieniem. W wielu Kościołach ten zwyczaj trwa do dziś.

Kamień królowych, który trafił pod strzechy

Przez setki lat ametyst należał do elity. W dawnej europejskiej tradycji jubilerskiej zaliczano go do pięciu tak zwanych kamieni kardynalnych, obok diamentu, szafiru, rubinu i szmaragdu. Do dziś ametysty zdobią koronę św. Edwarda, którą koronuje się brytyjskich monarchów.

Mówi się też, że wielką miłośniczką ametystów była caryca Katarzyna Wielka i że to ona zachęcała do poszukiwań kamieni na Uralu.

Wszystko zmieniło się w XIX wieku, gdy na rynek trafiły ogromne ilości ametystu z Brazylii. Wielkie geody i rosnąca podaż sprawiły, że ceny gwałtownie spadły. Tym samym ametyst przestał być klejnotem dla nielicznych.

Nie stracił jednak klasy. W 1947 roku Cartier wykonał dla księżnej Windsoru, Wallis Simpson, słynny naszyjnik z 27 ametystami, wielkim ametystowym sercem w centrum, turkusami i diamentami. Kamienie dostarczył sam książę, a turkusy zaproponowała Jeanne Toussaint, dyrektorka artystyczna biżuterii Cartiera. Po śmierci księżnej, w 1987 roku, naszyjnik sprzedano na aukcji Sotheby’s w Genewie za ponad pół miliona dolarów.

Spadek cen ma też dobrą stronę. Ametyst w pięknym, głębokim kolorze jest dziś w zasięgu prawie każdego. Nawet duże kamienie nie drożeją lawinowo, bo cena za karat niewiele rośnie wraz z rozmiarem.

Co ametyst znaczy dziś?

Ametyst jest kamieniem urodzinowym osób urodzonych w lutym. W popularnych, zwłaszcza anglojęzycznych zestawieniach przypisuje się go też szóstej rocznicy ślubu. Późniejsza tradycja jubilerska mówi, że św. Walenty, patron zakochanych, nosił ametystowy pierścień z wizerunkiem Kupidyna. Dowodów na to brak, ale opowieść ładnie łączy kamień z miesiącem lutym.

Sam fiolet również od zawsze kojarzył się z władzą. Purpurowy barwnik pozyskiwany ze ślimaków morskich był w starożytności jednym z najdroższych towarów i przysługiwał władcom. Kamień w tym kolorze naturalnie nabrał powagi.

Dla wielu osób ametyst to dziś przede wszystkim kamień spokoju. We współczesnych praktykach duchowych i ezoterycznych przypisuje mu się wyciszenie, pomoc w medytacji i łagodzenie nadmiaru wrażeń. Łączy się go z czakrą korony, która w tych systemach odpowiada za intuicję i poczucie sensu – dlatego tak często trafia do mal i bransoletek noszonych na zajęciach jogi.

Traktujemy te znaczenia jak piękną tradycję, a nie obietnicę działania. Nauka nie potwierdza, że sam kamień wywołuje takie skutki, i ametyst nie zastąpi lekarza ani dobrego snu. Może za to być codziennym przypomnieniem o chwili oddechu, o umiarze i o tym, żeby zachować jasną głowę. Dokładnie tak, jak chcieli tego Grecy…

Rodzina ametystu: cytryn, prasiolit i ametryn

Ametyst ma kilku bliskich krewnych, a łączy go z nimi więcej, niż sugeruje kolor. Ogrzanie do kilkuset stopni Celsjusza może osłabić fiolet albo całkiem go usunąć. Efekt zależy od złoża, temperatury i czasu wygrzewania: kamień może stać się bezbarwny, zielony albo żółty i pomarańczowy. Nie ma jednej temperatury, w której każdy ametyst zmienia się tak samo.

Tak powstaje większość intensywnie żółtych i pomarańczowych cytrynów w handlu. Naturalny cytryn jest rzadszy i zwykle bledszy. Wygrzewanie to powszechna i trwała obróbka, a uczciwy sprzedawca o niej informuje.

Z niektórych ametystów, zwłaszcza z wybranych złóż brazylijskich, takich jak kopalnia Montezuma, wygrzewanie daje zielony kwarc zwany prasiolitem. Na większą skalę produkuje się go od połowy lat 50. XX wieku. Naturalny prasiolit jest rzadkością, a opisywano go m.in. na Dolnym Śląsku.

Najbardziej efektowny krewny to ametryn: jeden kryształ, dwa kolory, fiolet i złoto. Najważniejszym źródłem naturalnego ametrynu jest kopalnia Anahí w Boliwii. Sprzedawcy chętnie opowiadają związaną z nią legendę: hiszpański konkwistador miał dostać kopalnię w posagu, żeniąc się z księżniczką z plemienia Ayoreo, a w XVII wieku ametryny trafiły w darze do hiszpańskiej królowej.

Jak rozpoznać ametyst i jak o niego dbać?

Naturalny ametyst często ma jaśniejsze i ciemniejsze strefy o kątowym kształcie oraz drobne wrostki. Szkło bywa bardzo jednorodne w kolorze, może zawierać kuliste pęcherzyki gazu i zwykle szybciej nagrzewa się w dłoni. To jednak tylko wskazówki, bo naturalny kamień też bywa równo zabarwiony. Istnieje również ametyst syntetyczny, bardzo podobny do naturalnego, i pewność daje dopiero badanie gemmologiczne.

Twardość 7 sprawia, że ametyst dobrze sprawdza się w większości rodzajów biżuterii. Kilka prostych zasad pozwoli mu zachować kolor i blask na lata:

• Mycie: letnia woda z odrobiną łagodnego mydła i miękka szczoteczka, potem osuszenie ściereczką. Nie czyść go parą, a biżuterii na sznurku nie wkładaj do myjki ultradźwiękowej.
• Słońce: długie wystawienie na silne światło może z czasem osłabić kolor niektórych ametystów. Nie zostawiaj biżuterii na nasłonecznionym parapecie.
• Temperatura: gwałtowne zmiany ciepła mogą spowodować pęknięcia. Ametyst nie lubi sauny ani gorącej suszarki.
• Chemia: unikaj kwasów, zasad, wybielaczy i rozpuszczalników. Perfumy i balsamy nakładaj przed założeniem biżuterii, bo zostawiają osad i niszczą sznurki.
• Woda: krótki kontakt z wodą nie szkodzi kamieniowi, ale chlor, sól i kosmetyki przyspieszają zużycie sznurka i gumki. Zdejmuj bransoletki i male przed prysznicem, basenem i kąpielą w morzu.
• Przechowywanie: ametyst może porysować miększe kamienie, na przykład labradoryt czy kamień księżycowy, a sam może zostać porysowany przez twardsze, jak topaz. Trzymaj je w osobnych woreczkach.

Słów kilka na koniec

Ametyst przeszedł długą drogę: z egipskich kopalń na palce biskupów, z carskich skarbców do zwykłych szkatułek. Stracił status klejnotu dla wybranych, ale zachował to, co w nim najciekawsze: kolor, historię i obietnicę jasnej głowy.

Kiedy następnym razem weźmiesz go do ręki, pomyśl o geodzie, która bardzo długo rosła w pustce zastygłej lawy. O poecie, który ubrał go w legendę, i o Grekach, którzy wierzyli, że uchroni ich przed winem. Nie uchronił, ale dobra opowieść też jest coś warta.

Artykuł Ametyst: właściwości, historia i znaczenie kamienia trzeźwości pochodzi z serwisu Little Nature.